De oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika, de Indianen, zijn door de grote stroom immigranten uit de hele wereld, gedwongen om in reservaten verder te leven. De immigranten op de zegels worden door de Indiaan wantrouwend bekeken.Op de andere zegels is hun prachtige hoofdtooi te bewonderen, hiervoor worden de veren van de adelaar gebruikt, als teken van moed en kracht.

Door de ontdekking van olie in 1917 werd Venezuela het rijkste land in Zuid-Amerika. Door de duizenden immigranten gingen veel tradities verloren. Tegenwoordig heeft het spelen van nationale muziek, zoals de ritmische "joropos",het dragen van de oude kostuums weer gestimuleerd. De kleding is meestal van katoen, de rokken wijd en kleurig, de blouses wit met stroken langs de boothals. Linten worden in het haar mee gevlochten, ook de strohoeden worden met lange linten versierd.

Door de vestiging in de 19e eeuw van Spanjaarden en Italianen in Uruguay, ontwikkelde zich een Europese trend in de kleding, alleen bij folkloristische feesten worden de traditionele kostuums gedragen, bestaande uit lange, donkere katoenen rokken met witte of gekleurde blouses.

De bevolking van Suriname bestaat uit veel verschillende rassen, die allen hun eigen traditionele klederdracht in ere houden, voornamelijk tijdens feestelijke gelegenheden. Men vindt er afstammelingen van geimporteerde slaven, Creolen, verder Javanen en Hindoestanen, diverse stammen indianen en de Marrons, oftewel bosnegers.

De sterke invloed van de Inca cultuur wordt tot in de huidige tijd in Peru in de kostuums weerspiegeld. Een groot deel van de bevolking leeft in de berggebieden. Zij voorzien zelf in hun levensonderhoud en weven hun kleding van de wol van lama’s en Alpacaschapen. De poncho is een omnmisbaar onderdeel van het kostuum, evenals de hoed in allerlei uitvoeringen.

De vrouwen in Paraguay dragen kleding met een Spaanse achtergrond, maar met een eigen, Zuid-Amerikaanse stijl. Wijde rokken worden gedragen over witte pettycoats. De rokken hebben stroken in fel contrasterende kleuren, de blouses zijn langs de halslijn versierd met kleurig borduurwerk.

Het mooiste kostuum van Centraal- en Zuid-Amerika ia de "pollera", het nationale kostuum van Panama, gebaseerd op de Spaanse dracht uit de 17e eeuw, met een wijde rok in twee of drie stroken, rijk versierd met boorduurwerk. Kettingen en oorringen zijn meestal van goud, evenals de kammen in het kapsel.

De introductie van Europese kleding door de Spaanse veroveraars is door de Indiaanse bevolking met hun eigen sterke cultuur nooit helemaal overgenomen, vooral in de meer geisoleerde gebieden wordt de oude cultuur van weven in lange banen tussen twee stokken nog veel beoefend. De ontwerpen zijn gebaseerd op de Azteken-en Mayacultuur: gestileerde vogels, dieren en bloemen. Ook kleuren zijn belangrijk: rood voor het oosten, geel voor het zuiden, zwart voor het westen en wit in het noorden.De Europese kleding is door de Indiaanse vrouwen aan hun eigen tradities aangepast.

De kleding in Honduras is gebaseerd op de stijl uit de 19e eeuw. Bij het werk draagt men eenvoudige, katoenen kleding, maar tijdens feesten worden zijden jurken gedragen, geborduurd met oude motieven uit de Mayatijd. Hierbij worden veel kralen gedragen gemaakt van zaden en doornen,geverfd in heldere kleuren.

Door een sterke Indiaanse meerderheid worden de mooie kostuums elke dag gedragen en niet alleen bij feesten. De mensen houden van kleur, elk dorp heeft zijn eigen weefontwerpen, katoen en wol worden het meest gebruikt. Kleuren als rood, indigo, blauw, purper, groen en oranje vinden we terug in de kostuums. De rokken zijn meestal smal en in banen, omdat de oude weefgetouwen alleen smalle banen produceerden. De borduurpatronen van vogels en geometrische figuren stammen uit de oude Maya cultuur.